Review

  • Black Panther de nieuwe superheld van marvel

    Het duurt nog 14 dagen voor dat Avengers infinity war in de zalen komt en ik was nog steeds niet gaan kijken naar Black panther, dus was het hoog tijd om deze superheld aan het werk te zien. De film is wereldwijd een ongelofelijke hit, hij is in de box office zelfs Titanic voorbij gestoken. Dat is voor een superhelden film uniek, en wat ook uniek is, is dat de film een grotendeels zwarte cast en crew heeft. Nu voor de bioscoop is Black panther een nieuw personage maar in de stripwereld is hij al 50 jaar lid van de avengers. Hij is wel niet de eerste zwarte Marvel superheld die we op ons scherm te zien krijgen, die eer gaat nog altijd naar Wesley Snipes in blade. Maar toch is Black panther heel anders. De film speelt zich hoofdzakelijk af in het kleurrijke Afrika, wat in deze film prachtig vormgegeven is. Black Panther is de koninklijke titel van T’Challa – koning en beschermheer van Wakanda, een isolationistisch Afrikaans land met vergevorderde ‘’space-age’’ technologie. U kunt het zien als een Afrikaans Atlantis: een verborgen, technologisch spectaculaire utopie. Buitenstaanders weten dat ‘’Wakanda’’ bestaat in de Marvel wereld, maar stellen hier alleen een primitief derde-wereld land bij voor. De ‘’Wakandanen’’ houden het futurisme van hun samenleving strikt geheim, en liegen ook over de hoeveelheid ‘’vibranium’’ die zij bezitten. Dit is een buitenaards stofje dat via een meteorietinslag in de natuur van Wakanda is terechtgekomen. Hiermee maken zij het meest krachtige metaal op aarde, leveren ze energie aan hun maatschappij en is veel meer sci-fi-goeds mogelijk. Energie-schilden, ruimteschepen, vibranium-speren, magnetische treinen… Het maakt de samenleving half-traditioneel, half-futuristisch. Er loopt een politieke draad door de gehele film. Thema’s als kolonisatie, vluchtelingenopvang, CIA-destabiliserings tactieken, ghetto’s en inkomensongelijkheid komen allemaal tevoorschijn. De makers zijn er niet subtiel mee, maar ze worden ook niet als morele lessen in het gezicht gewreven Ryan Coogler 's meesterlijke superheldendrama is anders dan alle andere, met uitstekend acteerwerk, adembenemende decors, fascinerende koninklijke intriges, gedenkwaardige actiescènes en verrassende diepte.  Het is net die diepte - van karakter, van verhaallijn, van relevantie - die Black Panther zo goed maakt, zoals Boseman's T'Challa nadat hij de mantel van de koning overneemt met enorme onzekerheid zit over het al dan niet delen van de middelen van Wakanda met de wereld. Met uitzondering van W'Kabi (Kaluuya), omringt T'Challa zich met een binnencirkel van invloedrijke vrouwen: Okoye, Nakia, zijn moeder (Bassett), en zijn geniale jongere zuster, wetenschapper / tech uitvinder Shuri (Letitia Wright). Elk van hen draagt ​​veel bij aan het verhaal. Er is zoveel te waarderen in Black Panther, van de geweldige soundtrack onder toezicht van de bekroonde rapper Kendrick Lamar, tot de fascinerende cinematografie met dank aan DP Rachel Morrison. Wat dan wel opviel is dat er betrekkelijk weinig humor in de film zit in tegenstelling tot wat we in de laatste Marvel films te zien kregen. Uiteindelijk komt het succes van de film neer op het doordachte, meeslepende verhaal van regisseur Coogler en schrijver Joe Robert Cole, gebracht door een geweldige acteurscast. Dit is niet alleen een heel vermakelijk maar degelijk verhaal over superhelden; het is ook aangrijpend en krachtig en verdient zijn plaats naar de top van de films van Marvel.

  • Paddington 2 even goed als de eerste film

    Paddington 2 het is vervolg is op de schattige en zeer gewaardeerde aanpassing van de geliefde Engelse boeken van Michael Bond. Deze follow-up is even zoet en misschien zelfs meer geschikt voor jongere kinderen, de schurk in deze film is aanzienlijk minder bedreigend dan de angstaanjagende taxidermist van Nicole Kidman in het origineel). Paddington woont nu bij zijn geadopteerde Engelse familie, de Browns - vader Henry (Hugh Bonneville), moeder Mary (Sally Hawkins) en tieners Judy (Madeleine Harris) en Jonathan (Samuel Joslin), evenals hun geliefde familielid/huishoudster, mevrouw Bird (Julie Walters) - in een Londense wijk die ongelooflijk dol op hem is geworden. Paddington wil een speciaal geschenk kopen voor de 100ste verjaardag van zijn tante Lucy. Hij vindt een mooi, duur pop-up boek over Londen in de antiekwinkel van zijn vriend Mr. Gruber's ( Jim Broadbent). Om het geld voor het boek te verdienen, doet Paddington klusjes. Maar vlak voordat hij het eindelijk kan kopen, steelt een mysterieuze dief het boek . Paddington ziet de inbraak maar wordt ten onrechte beschuldigd voor de diefstal. op basis van het getuigenis van de buurman van de Browns, acteur Phoenix Buchanan (Hugh Grant) wordt Paddington veroordeeld tot een gevangenisstraf. De jonge beer is eerst bang, maar slaagt ook achter de tralies in om nieuwe vrienden te maken. Paddington 2 is een heerlijk vervolg dat het publiek van alle leeftijden zal bekoren. Net zoals in de eerste film zit de film vol met slapstick momenten want Paddington is geneigd om zichzelf regelmatig inde problemen te brengen. Volwassenen en vooral ouders van middelbare leeftijd met tieners, zoals de Browns, zullen intussen de familiedynamiek van de film weten te waarderen. Mary probeert avontuurlijke nieuwe dingen, ze traint om over het Engelse Kanaal te zwemmen, terwijl Henry een verloren promotie aanpakt door te proberen hip te zijn; Judy begint op school haar eigen krant, en Jonathan onderdrukt zijn liefde voor modeltreinen om door het leven te gaan als "J Dawg" en zo een van de coole jongens is. Buchanan is een ijdele en zachtere schurk waardoor de film nu ook meer geschikter is voor kleinere kinderen dan zijn voorganger. Zelfs wanneer Paddington naar gevangenis moet is het niet al te erg, de gevangenen lijken eerst intimiderend maar worden uiteindelijk bevriend met de vriendelijke beer. Paddington 2 is een film met momenten met humor, suspense en emotie die geschikt is voor iedereen.

  • Jumanji: Welcome to the Jungle een waardige opvolger

    Jumanji: Welcome to the Jungle is het vervolg op Jumanji uit 1995 met de wijlen Robin Williams in de hoofdrol. De film begint in 1996, wanneer de vader van een tiener hem het Jumanji-bordspel geeft dat hij op het strand gevonden heeft. Wanneer hij hardop klaagt dat niemand meer met bordspellen speelt, verandert het op magische wijze in een videogame de jongeman zet het spel op en wordt in het spel gezogen. Dan gaan we 20 jaar verder in de tijd, vier middelbare scholieren moeten op dezelfde dag nablijven op school: de zelfverzekerde "hot popular girl" Bethany (Madison Iseman), norse Martha (Morgan Turner), nerdy Spencer (Alex Wolff), en zijn jeugdvriend  voetbalster Fridge (Ser'Darius Blain). Ze moeten tijdens het nablijven een lokaal opruimen dat de school wil gebruiken voor andere doeleinden. Tijdens het opruimen vinden Fridge en Spencer het Jumanji-spel in een oude donatie box en overtuigen ze de meisjes om mee te spelen. Nadat ze elk een avatar hebben gekozen, worden ze meteen in het spel gezogen, waar Spencer wordt getransformeerd in een archeoloog van superheldenformaat Smolder Bravestone (Dwayne "The Rock" Johnson), Fridge is de kleine sidekick-zoöloog Moose Finbar (Kevin Hart), Martha is Ruby Roundhouse (Karen Gillan), en Bethany is cartograaf professor Shelly Overton (Jack Black). De tieners moeten samenwerken om het spel te verslaan. De karige outfit van Karen Gillan zorgde voor wat commotie toen de eerste beelden werden vrijgegeven. Het maakt allemaal deel uit van de provocerende grappen waarbij een bescheiden meisje een ass-kicking, seksueel geobjectiveerde vrouw moet spelen. Het omgekeerde is voor Jack Black. Hij veranderd van een snobistisch tienermeisje in het lichaam van een man van middelbare leeftijd. Deze film is minder onschuldig dan het origineel. Jumanji was de definitie van een familiefilm. Het idee van penisgrappen in dat verhaal is ondenkbaar. Deze sequel is misschien niet wereldschokkend goed, maar profiteert van de onweerstaanbare komische interactie van de cast. Op dit moment is er geen film die The Rock enkel al door zijn aanwezigheid niet beter maakt. De momenten dat hij zelf schrikt van zijn kracht of als eerste weg rent van gevaar zijn heel grappig, want dan merk weer dat hij eigenlijk de slungelige nerdy Spencer is. Hart's en Black's personages zorgen natuurlijk de meeste humor en meestal met een grapje op eigen kosten. Jumanji: Welcome to the Jungle is erg grappig, daarvoor zou je de film al moeten gaan bekijken. De cast, zowel jong als oud, is solide. het enige wat ik wat miste was de magie die de eerste film wel had, in de eerste film was het spel meer meeslepend dan nu ik miste de wilde dieren de ondeugende apen de grote krokodillen. Wat ik wel leuk vond was de verwijzing naar Robin Williams personage Alan Parrisch al denk ik niet dat veel mensen deze verwijzing zouden opmerken.