Review

  • The Cloverfield Paradox en erbarmelijk misbaksel

    Het is altijd een goed georkestreerde geheimhoudingscampagne geweest rond de franchise van Cloverfield. Het eerste hoofdstuk werd aangekondigd met een trailer zonder titel, waarmee de vernietiging van New York werd aangekondigd in een tot dan toe geheim gebleven film. De tweede werd met een andere titel opgenomen en via een trailer gelinkt aan de eerste film. Het leek dus passend dat de derde film dan ook officieel werdt gelanceerd met een mysterieuze teaser die werd getoond tijdens de Super Bowl van dit jaar. Oorspronkelijk zou de film door Paramount worden uitgebracht, maar in plaats daarvan werd de film verkocht aan Netflix, en die besloten om de film zo snel mogelijk uit te brengen. Het was een gewaagde zet om een ​​franchisefilm van deze omvang op zo'n manier te onthullen, hoewel de geruchten suggereren dat de studio zo zou vermeden hebben dat de film die misschien een beetje te complex is voor een groot publiek werd uit gebracht in de bioscoop, maar de waarheid is waarschijnlijk iets meer voor de hand liggend: de Cloverfield Paradox is een echte puinhoop. De eerste film kon mij wel smaken al ben ik niet zo voor de films de gefilmd zijn met zo gezegde camera's van smartphones en konsoorten. De tweede film heb ik helemaal links laten liggen, de trailer sprak mij totaal niet aan en had er dus ook geen zin in. Nu bij deze derde en laatste film sprak de trailer mij wel aan en ook de uitleg dat we te weten zouden komen hoe de monsters uit de eerste film uiteindelijk op aarde zijn gekomen. Dus zou je kunnen zeggen dat deze film een prequel is van Cloverfiel, al heb ik daar enkele bedenkingen bij want in deze film is er een energiecrisis en als gevolg daarvan is er oorlog aan de gang. Daar is in de eerste film niks van te zien. Om deze energiecrisis op te lossen wordt een team van experts van de aarde naar een ruimtestation gestuurd waar ze een deeltjesversneller gebruiken om een ​​onbeperkte energiebron aan te boren. Ava (Gugu Mbatha-Raw) laat een liefhebbende echtgenoot achter, maar ook een tragedie dat ze haar twee jonge kinderen zag sterven. Samen met haar internationale bemanning (waaronder ook David Oyelowo , Daniel Brühl en Zhang Ziyi), werkt ze onvermoeibaar in een poging de mensheid te redden. Maar het proces duurt langer dan verwacht en wanneer het lijkt dat het hen eindelijk is gelukt , breekt de hel los aan boord. Eigenlijk had de film een totaal andere naan namelijk "God Particle" maar werd al snel onder de globale naan van Cloverfield gehuld. In het begin valt het allemaal nog mee je krijgt een paar schokmomenten van het verdwijnen van een planeet tot wat smerige zaken met een stel wormen. Maar wat het script nalaat te doen, is een overtuigende verklaring voor elk van hen te geven. Terwijl de film van de ene verwarrende scène naar de andere stuntelt, verandert de teleurstelling in verveling. De eerdere griezelige scènes vervagen in de standaard horror paniek en gezien hoe druk dat specifieke subgenre is, komt de Cloverfield Paradox naar voren als een bleke imitatie. Het gerucht gaat dat de Cloverfield-franchise later dit jaar nog verder zal groeien met een thriller uit de tweede wereldoorlog die mogelijk in oktober uitkomt, als dit het niveau is van wat we kunnen verwachten, dan zouden ze nu beter al de stekker uit heel het project trekken. De Cloverfield Paradox is nu verkrijgbaar op Netflix.

  • Thor: Ragnarok de meest vermakelijke Thor film tot nu

    Geplaagd door visioenen van Ragnarok - dat wil zeggen, de dood van de goden en het einde van Asgard - gaat Thor op pad om de lang voorspelde ramp Ragnarok af te wenden. Na het ondergaan van een vreselijk persoonlijk verlies, ontdekt de zoon van Odin de levens veranderende waarheden over Asgard, zijn familie en de ware dreiging. Maar het zit Thor niet mee. Nadat hij dacht Ragnarok voorkomen te hebben, blijkt er een nieuw probleem zijn koninkrijk te bedreigen. Hella, de godin van de dood en Thor zijn oudere zus, blijkt een gevaarlijke en zeer dodelijke tegenstander te zijn die er in slaagt om Thor en Loki uit het koninkrijk te werken. Thor beland als gladiator in het rijk van Grandmaster, een rijk en machtig wezen, welke zichzelf en zijn volk vermaakt met gevechten in een Arena. Hier vind Thor de verloren gewaande Hulk terug net als zijn niet zo geliefde geadopteerde broertje Loki. Thor probeert een team te maken om te ontsnappen en zo zijn geliefde rijk te redden van de ondergang en moordlustige godin Hella.

    Bij Marvel hebben ze goed geleerd van het succes van Deadpool, want zowel Spiderman: homecomming en Thor: Ragnarok gooien het eenigzins over een andere boeg. De Marvel films waren op zich al veel luchtiger dan die van DC comics maar toch zat er volgens mij niet genoeg humor in. De twee eerste Thor films waren redelijk rechtlijnig, Thor was een zeer nors personage en de weinige humor kwam dan ook van Kat Dennings. Thor: Ragnarok is voor mij de meest gedurfde inzending van het Marvel Cinematic Universe tot nu toe, de derde stand-alone film van Thor gaat daarheen met wilde, gewaagde keuzes en het slaagt, episch, op vele niveaus. Thor: Ragnarok is een triomfantelijke eenwording van diverse MCU-elementen. Hij even is grappig als de Guardians of the Galaxy films, we krijgen de actie uit de Avengers, hij breidt uit naar de beste mythologische draden van de vorige Thor- films, hij brengt een spannende actie van zwaarden en tovenarij en hij zorgt zelfs voor echte, geloofwaardige karaktergroei. Regisseur Taika Waititien de scenarioschrijvers hebben zich gerealiseerd dat al deze dingen tegelijkertijd bestaan ​​in deze zich steeds uitbreidende verhalende kosmos, en ze omarmen alles. Ragnarok heeft draken en demonen, de godin van de dood, ruimteschepen, lasers en wormgaten, gladiatorengevechten en revoluties, en zelfs wat magie in de vorm van een Doctor Strange ( Benedict Cumberbatch ) cross-over. We hebben al eerder hints gezien, maar Ragnarok ontgrendelt Hemsworth's Thor volledig als een sympathieke komisch figuur die in staat is tot persoonlijke groei. Hij evolueert echt naar de grote koning die hij moet worden, terwijl hij bij elke verschijning grappiger wordt.              De wisselwerking tussen Chris Hemsworth en Mark Ruffalo als dr.Banner/Hulk werkt zeer goed waarbij je Mark steeds herkenbaarder terug ziet in de gedaante van de Hulk. Tom Hiddleston is als Loki uiteraard weer aanwezig en deelt als zodanig mee in alle joligheid die deze film biedt en doet dit weer met de nodige flair waarmee hij de vorige delen vaak wist te redden van alle drama. Ook Jeff Goldblum als Grandmaster weet zich heerlijk uit te leven met vaak foute en hilarische opmerkingen. Valt er dan alleen maar te lachen? Nee, want men moet niet vergeten dat de wereld van Thor bedreigd wordt. Ook de toevoeging van Valkyrie, gespeeld door Tessa Thompson, weet wat drama aan het geheel toe te voegen. Maar wat is een superhelden film zonder een sterke Schurk? Precies helemaal niets en dus is daar Oscar-winnares Cate Blanchett als Hella. Met zichtbaar plezier zet Cate Blanchett deze vijand neer en weet als vrouw absoluut haar mannetje te staan met sterke one-liners en dodelijke krachten waarbij niemand veilig is voor haar wraakzucht en veroveringsdrang. 



  • Blade Runner 2049 verwacht geen film vol met actie

    In 1982 verscheen Blade Runner in de bioscoop en is misschien wel een van de meest besproken klassiekers aller tijden. De film van Ridley Scott deed het weliswaar matig in de bioscopen, maar groeide later uit tot een ware culthit. En als een film de stempel cult hit krijgt dan mag je er zeker van zijn dat er ooit en vervolg op komt kijk maar naar Trainspotting. De originele film stond bekend voor zijn traag tempo. Hierdoor vond niet iedereen de film even aangenaam om te bekijken. Je zou daarom denken dat men in 2017 het vervolg veel sneller zou maken, maar niets is minder waar. Ook Blade Runner 2049 heeft absoluut geen haast, waardoor opnieuw niet iedereen deze film als goed zou bestempelen. 

    De film speelt zich 30 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film. De opstandige replicants zijn vernietigd en diegene die er nog zijn worden opgejaagd door de Blade Runners. Jaren zijn replicants verboden en het bedrijf dat hierachter zat gaat falliet, maar dit word opgekocht door Niander Wallace (Jared Leto) hij maakt terug replicants maar met een beveiliging waardoor ze niet meer kunnen rebelleren. Centraal in deze film staat een replicant met die codenaam ‘’K’’ (Ryan Gosling) hij is werkzaam is als Blade Runner. Het is aan hem de taak om zijn oude soortgenoten te ‘’pensioneren’’, oftewel te vermoorden. Op een routineklus doet hij een ontdekking die ernstig morrelt aan de broze verhouding tussen mens en replicant - en dus aan zijn eigen identiteit. Zoals ik al zei mensen die een film vol met actie en spanning verwachten gaan in de twee uur en drie kwartier dat de film duurt bedrogen uitkomen. Ik ben fan van het genre maar ook ik had hier toch problemen mee, er zijn momenten in de film dat het hoofdpersonage op een kwartier tijd amper vijf zinnen gezegd heeft. Maar eens dat je de film begint te kijken wil je wel verder zien, je wil weten hoe het afloopt, op een bepaald moment denk je dat je weet wat er aan de hand is maar tegen het einde merk je dat je totaal mis bent, en dat is dan wel weer heel leuk. 

    Hij lijk er op dat Denis Villeneuve met Blade Runner wel in zijn genre is gebleven want Arival was ook niet de standaard sci-fi film, daar was ook het verhaal belangrijker. Nu kreeg hij wel een veel groter budget om mee te werken en dat heeft hij dan uitgewerkt de wereld waar het verhaal zich afspeelt meer in beeld te brengen.

    Net als de originele film zit er in deze film weer een Nederlands link, in de eerste film was het Rutger Hauer die aan de zijde van Harrison Ford speelde en nu is  Sylvia Hoeks de replicant die werkt als assistent van robotbouwer Jared Leto. 

    De cast is sterk, de special effects verbluffend en alles is grotendeels in dezelfde stijl als de klassieker van Ridley Scot, maar het trage tempo en gecompliceerde verhaal zal niet iedereen overtuigen. Het is misschien beter dat je eerst Blade Runner uit 1982 eerst terug bekijkt om dan deze film te bekijken om zo misschien iets meer waardering te hebben voor wat Denis Villeneuve op het scherm heeft gebracht.